تبلیغات
شعر

شعر
 
نویسندگان

در این سرما و باران یار خوشتر

نگار اندر کنار و عشق در سر


نگار اندر کنار و چون نگاری

 لطیف و خوب و چست و تازه و تر

 

در این سرما به کوی او گریزیم

  که مانندش نزاید کس ز مادر

 

در این برف آن لبان او ببوسیم

 که دل را تازه دارد برف و شکر

 

مرا طاقت نماند از دست رفتم

 مرا بردند و آوردند دیگر

 

خیال او چو ناگه در دل آید

 دل از جا می‌رود الله اکبر


[ چهارشنبه 21 بهمن 1394 ] [ 02:20 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

  ماه ها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

 نه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی

 شد آه منت بدرقه راه و خطا شد

کز بعد مسافر نفرستند سیاهی

 آهسته که تا کوکبه اشک دل افروز

 سازم به قطار از عقب قافله راهی

 آن لحظه که ریزم چو فلک از مژه کوکب

بیدار کسی نیست که گیرم به گواهی 

 چشمی به رهت دوخته ام باز که شاید

 بازآئی و برهانیم از چشم به راهی

  دل گرچه مدامم هوس خط تو دارد

 لیک از تو خوشم با کرم گاه به گاهی

 تقدیر الهی چو پی سوختن ماست

 ما نیز بسازیم به تقدیر الهی

 تا خواب عدم کی رسد ای عمر شنیدیم

 افسانه این بی سر و ته قصه واهی.


[ سه شنبه 29 دی 1394 ] [ 03:38 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

با آنکه دلم از غم عشقت خون است

شادی به غم توام ز غم افزونست

 

اندیشه کنم هر شب و گویم : یا رب

هجرانش چونین است ، وصالش چون است ؟


[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 02:04 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

 

اگر به بندگی ارشاد میکنیم ترا

اشارهای است که آزاد میکنیم ترا

تو با شکستگی پا قدم به راه گذار

که ما به جاذبه امداد میکنیم ترا

درین محیط، چو قصر حباب اگر صد بار

خراب میشوی، آباد میکنیم ترا

ز مرگ تلخ به ما بدگمان مشو زنهار

که از طلسم غم آزاد میکنیم ترا

فرامشی ز فراموشی تو میخیزد

اگر تو یاد کنی، یاد میکنیم ترا

اگر تو برگ علایق ز خود بیفشانی

بهار عالم ایجاد میکنیم ترا

مساز رو ترش از گوشمال ما صائب

که ما به تربیت استاد میکنیم ترا



[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 02:03 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون

دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون

چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید

چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد

که هر تخته فروریزد ز گردشهای گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را

چنان دریای بیپایان شود بیآب چون هامون

شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را

کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

چو این تبدیلها آمد نه هامون ماند و نه دریا

چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بیچون

چه دانمهای بسیار است لیکن من نمیدانم

که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون



[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 02:01 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

ای یوسف خوش نام ما خوش میروی بر بام ما

ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما

ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما

جوشی بنه در شور ما تا می شود انگور ما

ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما

آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما

ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما

پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما

در گل بمانده پای دل جان میدهم چه جای دل

وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما



[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 01:59 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

 

امروز دیدم یار را آن رونق هر کار را

میشد روان بر آسمان همچون روان مصطفی

خورشید از رویش خجل گردون مشبک همچو دل

از تابش او آب و گل افزون ز آتش در ضیا

گفتم که بنما نردبان تا برروم بر آسمان

گفتا سر تو نردبان سر را درآور زیر پا

چون پای خود بر سر نهی پا بر سر اختر نهی

چون تو هوا را بشکنی پا بر هوا نه هین بیا

بر آسمان و بر هوا صد رد پدید آید تو را

بر آسمان پران شوی هر صبحدم همچون دعا


[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 01:58 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز

کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت

درویش نمیپرسی و ترسم که نباشد

اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری

پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

تا باز چه اندیشه کند رای صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی

پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر آب از این بادیه هش دار

تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل

باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی

یا رب مکناد آفت ایام خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد

صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت



[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 01:56 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تـار است و ره وادی ایمـــن در پیش

آتش طــور کـــجا موعــــد دیــدار کــــجاست

هــر کــــه آمـــد به جهان نقش خرابـــــی دارد

در خـــرابات بگــــویید کــــه هشیـــار کـــجاست

آن کــــس است اهـــل بشارت کــــــه اشارت داند

نکــــته‌ها هست بســـی محـــرم اســـرار کــجاست

هـــــر ســــر مـــوی مــــرا بـا تـــو هـــزاران کــــار است

مـــا کـــجاییـــم و مـــلامـــت گـــر بـــی‌کـــار کـــجاست...



[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 01:55 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را —– نجستم زندگانـــی را و گم کـردم جوانی را

کنون با بار پیــری آرزومندم که برگـردم —– به دنبال جوانـــی کـوره راه زندگانــــی را

به یاد یار دیرین کاروان گم کـرده رامانـم —– که شب در خــواب بیند همرهان کاروانی را

بهاری بود و ما را هم شبابی و شکر خوابی —– چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون جوانی را

چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی —– که در کامم به زهر آلود شهد شادمانـــی را

سخن با من نمی گوئی الا ای همزبـان دل —– خدایــا بــا کـه گویم شکوه بی همزبانی را

نسیم زلف جانان کو؟که چون برگ خزان دیده—–به پای سرو خود دارم هوای جانفشانـــی را

به چشم آسمانـی گردشی داری بلای جان —– خدایـــا بر مگردان این بلای آسمانـــی را

نمیری شهریار از شعر شیرین روان گفتـن—– که از آب بقا جویند عمــــر جاودانـی را


[ چهارشنبه 9 دی 1394 ] [ 01:44 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

 دیده به ره نشانده ام، نیست ز خویشتن اثر           جان گران خویــــش را برده به خانه دگر

 گوش سپرده بر صـــــبا تا که خبر بـــیاورد            تا برسد یکی خبـــــر آمده صاحب خـــبر

گفتم اگر ببینمــــــــــش اتش شوق کم شود            دیدم و باز دیدنم   آتش  عشق شـعله ور

طاقت رفــتنم کجا  ؟ تا برسم به  پـــیش  او           گاه بپا روم پی اش، گاه بسینه ، گاه سر

 دیدن راه رفتنش ،حرف و سخن شنــید نش           از سرپای تا بسریکسره جان وتن بــصر

 چون نکنم نظر به تو؟ هان صـــنم سیاه مو           من به نگاه اولین گشته ام از تو دیده ور

جور تو باز می کشــم با همه جفــــــــای تو           اینهمه را سبب توئی،  اهل وفا شــدم اگر

بر سر صید لاغــــرم، هــیچ نبود الــــــتفات           گشتم اسیر ومبتلا، من به کمــند یک نظر

 چشم خمار آن صــــــنم، برده قرار و طاقتم            یکنظری زمرحمت کاش نهد به محتـــضر

 صبح دمد ز مشرقم، بی سـر و پای میشوم            روی چو ماهتاب تو مایه رشک در قـــمر

سربرود نمــیرود،  نقش تو از خــیال و من           صبحی راه مانــده ام سر بنـــهاده بر خطر     (صبحی)


[ سه شنبه 8 دی 1394 ] [ 04:52 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

این جزر و مد چیست که تا ماه می رود؟

دریای درد کیست کــه در چـــاه می رود؟

این سان که چرخ می گذرد بر مدار شوم 

بیـــم خسوف  و  تیـرگـــی مـــاه می رود 

گویی که چرخ بوی خطر را شنیده است

یک لحظه مکث کرده ، به اکــراه می رود

آبستن عزای عظیمی است کاین چنین

آسیـمه سر نسیـــم سحــرگاه می رود

امشب فرو فتاده مگر ماه از آسمان 

یا آفتـــاب روی زمیـــن راه مـی رود؟

در کوچه های کوفه صدای عبور کیست؟

گویـــا دلــی بـــه مقصد دلــخواه می رود

دارد ســر شکافتـن فــرق ِ «آفتــــــاب»

آن سایه ای که در دل شب راه می رود


[ دوشنبه 7 دی 1394 ] [ 08:36 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟                   بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا؟
 نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی           سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا؟
 نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم                       دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟
 آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند       در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا؟
در خزان هجر گل، ای بلبل طبع حزین                خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا؟
 شهریارا بی‌حبیب خود نمی‌کردی سفر               این سفر راه قیامت می‌روی تنها چرا؟
 


[ شنبه 5 دی 1394 ] [ 01:35 ب.ظ ] [ علی محمودزاده ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ


شعر و ادبیات فارسی

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب